polonica.cz

KOBIECY STRÓJ CIESZYŃSKI

Strój Cieszyński (zwany często ‘śląskim’, lub ‘wałaskim’), jeszcze w osiemnastym wieku noszony był głównie przez cieszyńskich mieszczan. Do sporego przełomu doszło w dziewiętnastym stuleciu, kiedy to mężczyźni powoli zarzucali tradycyjny ubiór, a jednocześnie doszło do rozkwitu kobiecego stroju, który szczyt popularności osiągnął na przełomie dziewiętnastego i dwudziestego wieku.

Zaczęto go nosić wyspowo, obok oryginalnego stroju miejscowego, w całym Beskidzie Śląskim (najwcześniej i najpowszechniej w Wiśle i okolicach). Tradycyjny ubiór był ważnym wyznacznikiem tożsamości regionalnej, silnie rozwiniętej wśród mieszkańców Śląska Cieszyńskiego. Dotyczy to zarówno polskiej, jak i czeskiej części tego regionu. Wielki wpływ na taki stan rzeczy miała bez wątpienia Macierz Ziemi Cieszyńskiej – organizacja działająca na tych terenach od 1885 r – czytamy na stronie strojeludowe.net.

Sam strój cieszyński ma charakter wybitnie eklektyczny, co wynikało z faktu, że Śląsk Cieszyński od wielu stuleci położony był na stylu wielu szlaków handlowych. Na kobiecy wariant składały się drogie tkaniny, jak również bogate hafty i szlachetna biżuteria.

W stroju kobiecym ubiory panny i mężatki odróżniało nakrycie głowy. Panny chodziły z odsłoniętą głową, a ozdobą warkocza była wstążka (bandla). Mężatki nosiły czepek, osłonięty chustką. Starsze kobiety zakładały ponadto płócienne chusty zwane szatkami sprawionymi lub chustami spuszczowymi – informuje strona etnograficzna.pl.